Onze uitvinder

Ziehier, uitgevonden door onze zoon, de WATERGIETBUIS, om moeilijk bereikbare planten water te geven.

Eerste woordjes

"Ebben"

"Nie-ebben" 

"coco" 

(of vertaald: "hebben", "niet hebben", "choco")

Verhongeren zal ze dus al zeker niet doen :-)

Iene miene munte

"Iene miene munte

piem pom punte 

piem pom kaas

iene miene munte 

is de baas"

door Lander :-)

Kinderschoenen zijn duur...

Ella had dringend nieuwe schoenen nodig. En met de warmere temperaturen mochten dat gerust sandalen zijn.  "Joepie" dacht ik, die kosten iets minder... (dat was toch zo bij Lander) .

Haar voeten waren inderdaad gegroeid: maat 20. Het eerste paar werd gepast: witte sandalen met hier en daar wat kleur op, maar ik vond ze niet mooi. Te lomp voor mijn klein prinsesje.  Ook Ella leek niet echt onder de indruk (of is dat mijn interpretatie omdat ik die echt niet wou?).

Tweede paar: te groot. Derde paar: te groot.  Ik zag me al naar buiten gaan met die witte, compleet tegen mijn zin.  

Vierde paar: een voltreffer! Ella keek en zag dat het goed was :-) Met een luide "ooooo" tot gevolg.  Haar snoetje was onweerstaanbaar.  De linkervoet voelde zich even buitengesloten en kreeg geen beetje aandacht meer (ook niet van mij natuurlijk).  De verkoopster probeerde nog even om toch de witte te verkopen: "want daar had ze nog wat meer ruimte in".  Maar het mocht niet baten. Het vierde paar moest en ging mee naar huis.  Ze mocht ze onmiddellijk aanhouden en ze keek vol aandacht naar haar beide voeten.

En ik werd ondertussen waarschijnlijk eventjes bleek bij het horen van de prijs... Sandalen goedkoper? Vergeet het maar. Misschien die lompe witte, maar de mooie, elegante?  Die zijn DUUR!  Ik heb mezelf maar getroost met het feit dat haar eerste paar van vorig seizoen waren, en die waren aan halve prijs...

Laat dit een les zijn voor eenieder die toch een beetje prijsbewust wil kopen: ga naar een winkel waar de schoenen mooi op een rijtje staan en je zelf kan kiezen welke je past en welke niet. En hoop dat uw dochter geen eigen gedacht heeft... .

En nu maar hopen dat haar voetjes niet groeien tot het tijd wordt om winterschoenen te kopen!

Noot aan mezelf: ze is nog maar 15 maand, nog eventjes tijd dus om te leren weerstaan aan haar smachtende blikken als ze een mooi paar schoenen ziet staan. Want anders gaat dit een dure grap worden. 

Ze is beter ...

Een boterhammetje eten

Een flesje drinken

Samen een toren maken met duploblokken (verwondering dat ze deze zelf op elkaar kan duwen)

Een driftbui omdat ze haar zin niet krijgt

Schaterlachjes

Dada zwaaien

…

Misschien maar kleine dingen maar voor ons nu een wereld van verschil.

Telefoon: “Mama, hoe is het met Ella?”

Na zoveel mooie dingen op één dag mag een mens toch eens ontroerd zijn he?

Ja of nee?

De vraag stelde ik me al vaak. Begin ik nu wel of niet een eigen blog.  Steeds weer twijfel. Ga ik daar wel tijd voor hebben? En wat ga ik daar dan opzetten?  En gaat dat eigenlijk ooit wel door iemand gelezen worden?   

En nu heb ik plots tijd! Ella ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en natuurlijk kon ik dat schaapke hier niet alleen achterlaten.  En ik ben blij dat draadloos internet bestaat om mijn tijd hier te passeren.  

Dus bij deze: LanderElla staat online. En kga echt niet wachten tot er nog een van de twee ziek is om deze blog bij te werken!  Of kga dat toch in elk geval proberen...

(En voor wie nu het idee heeft dat dit bericht er op een paar minuten kwam: vergeet het.  Ik deed er meer dan een uur over!  Een wakkere dochter en een piepende infuuspomp blijken net zo tijdrovend te zijn als een huishouden met twee kinderen!)