Ze is beter ...

Een boterhammetje eten

Een flesje drinken

Samen een toren maken met duploblokken (verwondering dat ze deze zelf op elkaar kan duwen)

Een driftbui omdat ze haar zin niet krijgt

Schaterlachjes

Dada zwaaien

…

Misschien maar kleine dingen maar voor ons nu een wereld van verschil.

Telefoon: “Mama, hoe is het met Ella?”

Na zoveel mooie dingen op één dag mag een mens toch eens ontroerd zijn he?

Ja of nee?

De vraag stelde ik me al vaak. Begin ik nu wel of niet een eigen blog.  Steeds weer twijfel. Ga ik daar wel tijd voor hebben? En wat ga ik daar dan opzetten?  En gaat dat eigenlijk ooit wel door iemand gelezen worden?   

En nu heb ik plots tijd! Ella ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en natuurlijk kon ik dat schaapke hier niet alleen achterlaten.  En ik ben blij dat draadloos internet bestaat om mijn tijd hier te passeren.  

Dus bij deze: LanderElla staat online. En kga echt niet wachten tot er nog een van de twee ziek is om deze blog bij te werken!  Of kga dat toch in elk geval proberen...

(En voor wie nu het idee heeft dat dit bericht er op een paar minuten kwam: vergeet het.  Ik deed er meer dan een uur over!  Een wakkere dochter en een piepende infuuspomp blijken net zo tijdrovend te zijn als een huishouden met twee kinderen!)