Kringloopvondsten

Het voorbije weekend was iedereen hier een beetje ziekjes.

En op zo een moment ben ik blij dat ik altijd wel ergens nog een voorraad schatten uit de kringloopwinkel heb liggen.

Deze keer een kasteel en "legermannekes".  Vader en zoon keurden de schat goed en haalden er ook de playmobil bij.

Zo werd een weekend vol koortsthermometers, suppo's, siroop, wenende kindjes, oververmoeide ouders, ... toch nog een leuk samenzijn :-)

Het speelgoed dat een lach op zijn gezicht toverde :-)

Voor alle duidelijkheid: Ja, die brandweerwagen hoort op het kasteel te staan. Want zeg nu zelf: weet u een andere manier om Moeke Maria te helpen als het in de hemel brandt en er bovendien boeven zitten?  Geef het maar toe, u had er niet aan gedacht, maar mijn zoon wel. Ha! Want vanop de grond blussen lukte dus niet. "ah nee he mama, dan is de ladder toch te kort" :-)

En kijk, voor zo een enthousiaste zoon zou je al eens vaker een schat verstoppen in uw kasten he :-)  Het ziek zijn was op slag vergeten :-) (al gaf het ons wel een excuus om de ganse dag gewoon in pyama rond te lopen)

Eerste product van de naailes

Het is klaar. Het eerste kleedje met hulp :-)  En ja, dat is toch heel wat anders dan zonder hulp.  Veel minder frustraties, veel minder zoekwerk. En ik ben echt tevreden :-)  Ella wou het eerst niet aandoen, maar vanavond wou ze toch eventjes mooi poseren voor een foto.

een cadeautje...

... voor een flinke meid die drie jaar werd.
Ze wou een "jokje" en ze krijgt dus een "jokje".  Met een echt labelke zelfs :-)

En ik heb spijt dat we niet meer van dit stofje hebben gekocht. Dan kon Ella hier ook in rondhuppelen :-)

Terug van weggeweest...

... en veel te veel foto's om uit te kiezen.
Binnen een paar dagen misschien een reisverslagje. 


Maar eerst nog wat genieten van de kindjes, tijdens mijn laatste weekje verlof.  


En wie mij in tussentijd kan uitleggen wat "ik ben in de puree gehuppeld" wil zeggen, die zou de communicatie tussen mij en mijn zoon aanzienlijk verbeteren :-)

Op vakantie

Het huis is proper met dank aan Lander

Zij is helemaal klaar om 14 dagen niets te doen

En hun koffers zijn gepakt 

Tot binnen 2 weken, wij vertrekken naar de zon :-)

Aftellen

Nog 8 keer slapen ... 

dus volop bezig met het klaarstomen van de motorhome!  

Morgen met Lander "we gaan op reis en we nemen mee..." spelen :-)

Bezoek

"Pepepepepepepepe"

Ella was duidelijk in haar nopjes met het bezoek van haar pepe :-)

Invloed van TV?

"JIJ MOET MIJ NIET ZEGGEN WAT TE DOEN, MET JE APENPAKKIE AAN"

Onze zoon, om 8u 's avonds.  Kwaad op papa omdat hij moet slapen en daar helemaal geen zin in heeft.

En ik vraag me nu af: waar heeft hij dit nu weer gehoord?

Terug thuis...

na een leuk weekendje in Wissant.  Zeker voor herhaling vatbaar!  Nu genieten van een rustige avond thuis, en morgen misschien wat fotomateriaal :-)

Onze uitvinder

Ziehier, uitgevonden door onze zoon, de WATERGIETBUIS, om moeilijk bereikbare planten water te geven.

Eerste woordjes

"Ebben"

"Nie-ebben" 

"coco" 

(of vertaald: "hebben", "niet hebben", "choco")

Verhongeren zal ze dus al zeker niet doen :-)

Iene miene munte

"Iene miene munte

piem pom punte 

piem pom kaas

iene miene munte 

is de baas"

door Lander :-)

Kinderschoenen zijn duur...

Ella had dringend nieuwe schoenen nodig. En met de warmere temperaturen mochten dat gerust sandalen zijn.  "Joepie" dacht ik, die kosten iets minder... (dat was toch zo bij Lander) .

Haar voeten waren inderdaad gegroeid: maat 20. Het eerste paar werd gepast: witte sandalen met hier en daar wat kleur op, maar ik vond ze niet mooi. Te lomp voor mijn klein prinsesje.  Ook Ella leek niet echt onder de indruk (of is dat mijn interpretatie omdat ik die echt niet wou?).

Tweede paar: te groot. Derde paar: te groot.  Ik zag me al naar buiten gaan met die witte, compleet tegen mijn zin.  

Vierde paar: een voltreffer! Ella keek en zag dat het goed was :-) Met een luide "ooooo" tot gevolg.  Haar snoetje was onweerstaanbaar.  De linkervoet voelde zich even buitengesloten en kreeg geen beetje aandacht meer (ook niet van mij natuurlijk).  De verkoopster probeerde nog even om toch de witte te verkopen: "want daar had ze nog wat meer ruimte in".  Maar het mocht niet baten. Het vierde paar moest en ging mee naar huis.  Ze mocht ze onmiddellijk aanhouden en ze keek vol aandacht naar haar beide voeten.

En ik werd ondertussen waarschijnlijk eventjes bleek bij het horen van de prijs... Sandalen goedkoper? Vergeet het maar. Misschien die lompe witte, maar de mooie, elegante?  Die zijn DUUR!  Ik heb mezelf maar getroost met het feit dat haar eerste paar van vorig seizoen waren, en die waren aan halve prijs...

Laat dit een les zijn voor eenieder die toch een beetje prijsbewust wil kopen: ga naar een winkel waar de schoenen mooi op een rijtje staan en je zelf kan kiezen welke je past en welke niet. En hoop dat uw dochter geen eigen gedacht heeft... .

En nu maar hopen dat haar voetjes niet groeien tot het tijd wordt om winterschoenen te kopen!

Noot aan mezelf: ze is nog maar 15 maand, nog eventjes tijd dus om te leren weerstaan aan haar smachtende blikken als ze een mooi paar schoenen ziet staan. Want anders gaat dit een dure grap worden. 

Ze is beter ...

Een boterhammetje eten

Een flesje drinken

Samen een toren maken met duploblokken (verwondering dat ze deze zelf op elkaar kan duwen)

Een driftbui omdat ze haar zin niet krijgt

Schaterlachjes

Dada zwaaien

…

Misschien maar kleine dingen maar voor ons nu een wereld van verschil.

Telefoon: “Mama, hoe is het met Ella?”

Na zoveel mooie dingen op één dag mag een mens toch eens ontroerd zijn he?

Ja of nee?

De vraag stelde ik me al vaak. Begin ik nu wel of niet een eigen blog.  Steeds weer twijfel. Ga ik daar wel tijd voor hebben? En wat ga ik daar dan opzetten?  En gaat dat eigenlijk ooit wel door iemand gelezen worden?   

En nu heb ik plots tijd! Ella ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en natuurlijk kon ik dat schaapke hier niet alleen achterlaten.  En ik ben blij dat draadloos internet bestaat om mijn tijd hier te passeren.  

Dus bij deze: LanderElla staat online. En kga echt niet wachten tot er nog een van de twee ziek is om deze blog bij te werken!  Of kga dat toch in elk geval proberen...

(En voor wie nu het idee heeft dat dit bericht er op een paar minuten kwam: vergeet het.  Ik deed er meer dan een uur over!  Een wakkere dochter en een piepende infuuspomp blijken net zo tijdrovend te zijn als een huishouden met twee kinderen!)